Je bekijkt oude foto’s en bent verbaasd om daar een man te zien met brandende ogen, vol ambitieuze plannen en vreemde hobby’s. Waar is hij gebleven? Waar is hij gebleven?
Vaak loste hij geleidelijk op in de rol van “echtgenoot”, “echtgenote”, “kostwinner”, “bewaarder van de haard”, meldt de correspondent van .
Het verdwijnen van deze autonome persoonlijkheid ondermijnt de fundamenten van de verbintenis, omdat er niemand meer is om lief te hebben – alleen nog een functie.
Pixabay
Relaties waarin één of beide partners hun individualiteit volledig opgeven, zijn gedoemd tot een burn-out. Er is geen instroom van frisse lucht, nieuwe ideeën, energie uit de buitenwereld. Je voedt elkaar alleen met wat je al hebt binnen je gemeenschappelijke gesloten cirkel, en de bron is snel uitgeput.
Psychologen benadrukken: een gezonde vereniging is alleen mogelijk tussen twee integrale “ikken”. Het is niet jouw taak om op te lossen in je partner, maar om een brug te slaan naar zijn of haar integriteit door jouw integriteit te bewaren.
Om dit te doen, moet je regelmatig terugkeren naar jezelf: naar je vergeten dromen, interesses, vrienden, naar alles wat jou jou maakte voordat je “ons” werd.
Relatie-experts adviseren om te oefenen met ‘jezelf daten’. Trek tijd uit om alleen te zijn, om dingen te doen die je specifiek vullen.
Je komt verrijkt terug van zo’n “reis” en je hebt weer iets om mee te nemen naar de gemeenschappelijke ruimte – nieuwe gedachten, indrukken, energieën. De persoonlijke ervaring van degenen die zichzelf hebben verloren en hervonden, beschrijft een verbazingwekkende paradox: als je weer interessant wordt voor jezelf, word je oneindig interessant voor je partner.
Hij ziet in jou weer die mysterieuze vreemdeling die hem ooit boeide, alleen is het nu geen vreemdeling meer, maar een diep geliefde en voortdurend verrassende geliefde.
Wanneer je ophoudt alleen maar deel uit te maken van een stel en weer een individu wordt, krijgt de relatie een nieuwe bron van kracht. Je trekt elkaar niet langer naar beneden met wederzijdse verwachtingen, maar als twee sterke zwemmers help je elkaar vooruit te zwemmen. En dit samengaan van onafhankelijke mensen blijkt veel sterker en gelukkiger te zijn dan het samengaan van twee helften.
Lees ook
- Wat er gebeurt als je stopt met het vertalen van zijn stilte: hoe de taal van de pauzes belangrijker wordt dan duizend woorden
- Waarom je vergeet hoe zijn lach klinkt: hoe het dagelijks leven de heldere kleuren uit een relatie wist