In de winkel gekochte kwark is vaak als gezichtsloze plasticine – het is even droog en karakterloos.
Het zelfgemaakte product behoudt de echo’s van levende melk, haar grillen en humeur, meldt de correspondent van .
Het geheim van malsheid schuilt in de temperatuur van het wellen en de snelheid van het afscheiden van de wei. Te snelle verhitting zorgt ervoor dat het eiwit sterk krimpt, waardoor het vocht eruit wordt geperst en de wrongel in rubber verandert.
Zuur is je belangrijkste hulpmiddel, maar je moet voorzichtig te werk gaan. Een eetlepel citroensap per liter melk zal de melk zachtjes stremmen, waardoor de grutten mals blijven in plaats van stijf.
Kies de meest verse, gepasteuriseerde melk die je kunt vinden, maar geen ultragepasteuriseerde – deze laatste weigert vaak te stremmen, hoe hard je het ook probeert. Het vetgehalte beïnvloedt de smaak, maar niet de textuur.
Sommige kaasmakers voegen een lepel zure room of natuurlijke yoghurt toe voor een complexere smaak. Dit geeft een licht zuurtje dat doet denken aan rustieke vleugeltjes.
Laat het mengsel, eenmaal opgewarmd, onder het deksel van het fornuis uit staan zonder het aan te raken. Het is op dit punt dat die zeer elastische maar zachte klontjes vormen, geen kruimels.
Giet de wei niet in één keer af – eerst door kaasdoek en dan op natuurlijke wijze laten uitlekken. Drukken met gewichten maakt de wrongel droog en dicht, wat goed is voor Pasen maar niet om te eten.
Je kunt de afgewerkte wrongel verlevendigen door hem op te kloppen met room en een snufje zout. Het resultaat is een roomkaas die geen schande is om bij het ontbijt te serveren met honing en bessen.
Korrelige kwark is geen fout, maar een bijzonder product. Als je de grote klonters voorzichtig scheidt, blijven ze heel, perfect voor een salade met radijs en dille.
Bewaar het in een glazen pot en giet er een kleine hoeveelheid van de overgebleven wei in. Zo behoudt het zijn vocht en wordt het niet muf in de koelkast.
Wrongelwei is geen afval, maar een basis voor okroshka of pannenkoekenbeslag. Weggooien is hetzelfde als de ziel van het product in de gootsteen gooien.
Experimenteer met zuurdesem starters: kefir zal een meer uitgesproken zuurheid geven, en het toevoegen van een snufje paprikapoeder aan de melk voor het verwarmen zal het een lichte rooksmaak geven.
Zelfgemaakte wrongel is maar een paar dagen houdbaar, maar dat is het mooie ervan. Het bevat geen stabilisatoren, die een onnatuurlijk gladde maar smaakloze massa creëren.
Het proces leert geduld – je kunt de fermentatie niet haasten of het stromen forceren. De melk weet wanneer het klaar is.
Handenarbeid loont met een smaak die niet te koop is. Het is de smaak van controle hebben over het proces van begin tot eind.
Wrongel maken met je eigen handen verandert de manier waarop je over eten denkt. Je begint de eenvoudige dingen te waarderen en beseft dat perfectie in de nuances zit.
Probeer het minstens één keer en het product uit de winkel zal je leeg voorkomen. Zo wordt gewone kwark een filosofie.
Lees ook
- Hoe het vuur en de sintels te temmen: onfeilbare principes voor de perfecte barbecue
- Hoe kook je een eend om nooit te vergeten: de keizer van de nieuwjaarstafel