Van buitenaf lijkt het misschien een idylle: de een geeft altijd toe, de ander neemt altijd beslissingen. Maar achter deze ogenschijnlijke vrede gaan vaak enorme spanningen schuil.
Degene die het voortdurend met elkaar eens is, stapelt een ton aan onuitgesproken woede op en het gevoel dat zijn mening waardeloos is, meldt de correspondent van .
Degene die beslist, draagt een ondraaglijke last van verantwoordelijkheid voor alles en verlangt er stiekem naar dat de partner eindelijk het initiatief neemt. Dit patroon is zelden een bewuste keuze.
Pixabay
Vaker wordt het gevormd door verschillen in temperament of door rollen in de kindertijd: de een is gewend om “goed” te zijn en conflicten koste wat het kost te vermijden, de ander – om de leiding te nemen omdat dat is hoe het was in het ouderlijk gezin. Na verloop van tijd verharden zulke rollen zich, waardoor het koppel beroofd wordt van een gezonde dynamiek en wederzijds respect.
Psychologen hebben het over het belang van een “gezond belangenconflict”. De afwezigheid ervan is geen teken van perfecte harmonie, maar een symptoom dat een van de partners zijn of haar wil heeft onderdrukt.
Echte intimiteit is gebouwd op de botsing van verschillende verlangens en het zoeken naar een compromis, niet op de tirannie van de een en de stille overgave van de ander. Experts adviseren degene die altijd minderwaardig is om klein te beginnen: bied opties aan, spreek je voorkeuren uit, zelfs als ze onbeduidend lijken.
En aan degene die gewend is om te beslissen – pauzeer bewust en vraag: “Wat denk je? Wat zou je willen?”. Dit is de eerste stap naar herstel van evenwicht.
De stille oorlog van passieve instemming is gevaarlijk in zijn niet voor de hand liggendheid. Er wordt geen ruzie gemaakt, er wordt ook niet geschreeuwd, maar gevoelens sterven langzaam van verstikking.
Partners zijn niet meer in elkaar geïnteresseerd omdat de een in een schaduw is veranderd en de ander het zat is om de hele last van beslissingen te dragen, inclusief de emotionele. Persoonlijke ervaringen van stellen die erin geslaagd zijn om uit deze val te ontsnappen, gaan gepaard met moeilijke maar eerlijke gesprekken.
Er was een bekentenis voor nodig: “Ik ben bang om nee te zeggen omdat ik bang ben dat je niet meer verliefd op me zult zijn” of “Ik vind het eenzaam om overal verantwoordelijk voor te zijn, ik heb je steun nodig, niet je onderwerping.” Deze woorden worden een brug naar een nieuwe, gelijkwaardige relatie.
Wanneer een stel zichzelf eindelijk toestaat om verschillende meningen te hebben en deze openlijk te bespreken, gebeurt er een wonder: ze leren elkaar opnieuw kennen. Het blijkt dat de stille partner briljante ideeën heeft en dat de leider behoefte heeft aan steun.
Ze ontdekken nieuwe facetten en de liefde van een saai “baas-ondergeschikte” scenario verandert in een levendige, fascinerende dialoog tussen twee sterke persoonlijkheden.
Lees ook
- Waarom het najagen van het ideaal je tot eenzaamheid veroordeelt: hoe perfectionisme in de liefde echte gevoelens vernietigt
- Waarom liefde en oordeel niet in hetzelfde hart kunnen leven: hoe kritiek een partner in een beklaagde verandert