Velen, die het zat zijn om hun meubels te ruïneren, overwegen deze ingreep serieus als een eenvoudige en radicale oplossing.
Onychectomie is echter geen onschuldig bijknippen, maar een serieuze chirurgische amputatie van het laatste kootje van de vinger, waarop de klauw groeit, meldt de correspondent van .
Het is te vergelijken met iemand die het eerste gewricht in elke vinger verwijdert. De gevolgen van zo’n operatie zijn onomkeerbaar en vaak traumatiserend.
Allereerst verliest de kat een van zijn belangrijkste instrumenten voor interactie met de wereld. Klauwen zijn essentieel voor natuurlijk lopen, evenwicht en klimmen.
Na de operatie wordt het dier gedwongen om het gewicht te herverdelen over de poten, wat kan leiden tot chronische gewrichtspijn, artritis en atrofie van de rugspieren. Van hoogtes springen wordt riskant en het vertrouwen in beweging gaat verloren.
Klauwen zijn en essentieel middel voor zelfverdediging en expressie van instincten. Zelfs een binnenkat die dit instrument niet heeft, kan zich kwetsbaar en hulpeloos voelen, wat leidt tot chronische stress.
Deze toestand vertaalt zich vaak in gedragsproblemen: ongecontroleerd urineren, agressie of, omgekeerd, volledige apathie. Het instinctieve verlangen om “klauwen te slijpen” verdwijnt niet en verandert in een spookbehoefte.
Vanuit ethisch oogpunt is dergelijke chirurgie in veel Europese landen verboden en wordt het door vooraanstaande dierenartsenverenigingen als onaanvaardbare praktijk beschouwd, tenzij het wordt uitgevoerd om strikte medische redenen (bijv. tumor). Als alternatief zijn er veel humanere methoden: regelmatig gebruik van goed ontworpen krabpalen, zachte siliconen klauwmatjes, of gewoon op tijd en netjes de punten knippen.
De beslissing om een onychectomie te laten uitvoeren omwille van het behoud van de bank negeert de basisbehoeften van het dier zelf. Het stelt het materiële comfort van de mens boven de lichamelijke en geestelijke gezondheid van het huisdier.
De bank kan worden afgedekt, er kunnen afschrikwekkende sprays worden gebruikt of er kunnen meer krabpalen worden geplaatst, maar het is onmogelijk om de kat zijn geamputeerde vingerkootjes en gevoel van veiligheid terug te geven. Een verantwoordelijke eigenaar moet op zoek gaan naar compromissen in plaats van drastische maatregelen.
Het begrijpen van de natuurlijke behoeften van de kat en het op de juiste manier bijsturen van gedrag is de hoeksteen van een harmonieuze relatie. Een kat krabt niet aan meubels uit wrok, maar volgt de oeroude roep van zijn voorouders.
Het is onze taak om haar toe te staan dit te doen in een aangewezen gebied, waarbij haar fysieke en mentale integriteit behouden blijft.
Lees ook
- Waarom een kat op zijn poten slaapt: temperatuurberekening en sociale grenzen
- Waarom een hond zijn kop schuin houdt: tussen genialiteit en doofheid