Elke oma kent dit ritueel: voordat je een pot frambozen- of bessenjam opent, moet je een houten lepel zoeken.
Het lijkt slechts bijgeloof, maar er zit een subtiele chemische strijd achter die metaal aankondigt in de kwetsbare wereld van geconserveerd fruit, zo meldt de correspondent van .
De zuren in bessen en fruit reageren met het metalen oppervlak van een lepel of mes, vooral als ze gemaakt zijn van goedkoop roestvrij staal of, erger nog, aluminium.
Deze reactie kan de jam een subtiele maar onaangename metaalsmaak geven die bij elke nieuwe lepel wordt opgebouwd, waardoor de echte smaak geleidelijk wordt vervormd.
Hout is een inert materiaal. Het conflicteert niet met zuur en suiker, waardoor ze hun oorspronkelijke, pure smaak behouden.
Bovendien lijkt de poreuze structuur van hout het aroma van bessen te absorberen, en jaren later begint een favoriete lepel vanzelf naar de zomer te ruiken en wordt het onderdeel van een familietraditie.
Je moet een lepel met een lang handvat gebruiken, niet zomaar een stok. Door de vorm kun je voorzichtig de bodem van de pot bereiken zonder de zoete massa op de randen van de hals te smeren, wat schimmel voorkomt. Het is een eenvoudig maar ingenieus hulpmiddel dat al generaties lang beproefd is.
Probeer jam eens te proeven met een metalen theelepel en daarna met een oude houten theelepel. Het verschil zit hem niet zozeer in de smaak als wel in de nasmaak – in het eerste geval kan er een licht, onaangenaam gevoel op de tong zijn, in het tweede geval – gewoon pure zoetheid en bessenboeket.
Deze regel werkt ook voor ander zuur voedsel – augurken, marinades, sommige sauzen. Een houten spatel om te roeren, een houten lepel om te proeven – dit is geen atavisme, maar een bewuste keuze voor het behoud van smaak, die niet moet worden toevertrouwd aan koud, zielloos metaal.
Lees ook
- Waarom de oven de thermometer bedriegt: waarom hij een half uur verspilt
- Waarom vis citroen vóór zout nodig heeft: hoe zuur de weg vrijmaakt voor kristallen