Het lijkt eenvoudig: kwispelen betekent dat hij blij is. Maar een ervaren eigenaar weet dat het stijfjes kwispelen van een hoge staart niet altijd vriendelijkheid betekent, en een neergelaten “twijgje” kan niet alleen van angst spreken.
Staarttaal is een complex dialect, waarbij elk detail telt: positie, amplitude, bewegingssnelheid en zelfs spierspanning aan de basis, zo meldt correspondent .
Een hoge, bijna verticale staart, vooral als hij lichtjes schudt, is eerder een teken van zelfvertrouwen, dominantie of zelfs intense interesse, wat kan veranderen in een uitdaging. Zo’n hond heeft het gevoel dat hij de situatie meester is, maar zijn bedoelingen zijn nog niet duidelijk.
Het is een heel andere zaak – breed, uitgestrekt kwispelen van de ontspannen staart met de betrokkenheid van het achterste deel van het lichaam. Dit is de “vreugde van oren tot staart” die geen twijfel laat bestaan.
Een staart tussen de benen is een klassiek signaal van angst, onderdanigheid of ernstige stress. De hond probeert kleiner te lijken, bedekt de meest kwetsbare delen van het lichaam en communiceert een tegenzin in conflicten.
Dezelfde staart, maar dan slechts lichtjes neergelaten en zwaaiend op een ontspannen manier, duidt echter op een kalme, vredige gemoedstoestand waarin het huisdier zich veilig voelt. Speciale aandacht moet worden besteed aan de zogenaamde “microgebaren”.
Een op zijn hoede zijnde hond kan bijvoorbeeld alleen het uiterste puntje van zijn staart kwispelen, terwijl de basis van de staart stijf en onbeweeglijk blijft. Dit is een teken van concentratie en een mogelijk intern conflict – het dier heeft nog niet besloten hoe te reageren op de situatie.
Scherpe, schokkerige bewegingen duiden vaak op irritatie of toenemende onrust. De belangrijkste regel is om lichaamstaal altijd in zijn geheel te lezen. De staart alleen zegt niets.
Je moet kijken naar de oren (gespeld of niet), de mond (ontspannen of grijnzend), het haar op de schoft, de algemene houding. Vrolijk kwispelen met een gelijktijdige grijns en gespelde oren is een signaal van extreem gevaar, een waarschuwing voor een aanval.
Het hele lichaam van de hond schreeuwt zijn bedoelingen, en het is onze taak om deze schreeuw in zijn geheel te horen. Observatie voorkomt in dit geval misverstanden.
Neem de tijd om het “dialect” van je hond in verschillende situaties te leren. Haar persoonlijkheid komt ook tot uiting in deze bewegingen.
Niet alleen zul je mogelijke conflicten tijdens een wandeling vermijden, maar je zult ook de kleinste nuances van zijn gemoedstoestanden leren aanvoelen, van ongebreideld genot tot de stille angst die nog steeds ergens in de wortel van zijn staart schuilt.
Lees ook
- Wat er gebeurt als je de klauwen van een kat knipt: een operatie, geen manicure
- Waarom een kat in zijn poten slaapt: temperatuurberekening en sociale grenzen