Je investeert moeite, tijd en zenuwen om hem gezelliger te maken en haar meer verzameld.
Je denkt dat je je partner ten goede verandert, maar in werkelijkheid probeer je vaak een levend persoon aan te passen aan een intern ideaal dat voortkomt uit je eigen angsten of familiescenario’s, meldt .
Liefde voor het project van een toekomstige partner doodt liefde voor de echte. Psychologen herinneren eraan: fundamentele persoonlijkheidskenmerken, temperament en basiswaarden worden al op jonge leeftijd gevormd en zijn extreem resistent tegen verandering.
Pixabay
Een introvert persoon zal niet de ziel van het bedrijf worden, en een spontane dromer – een pedante planner. Acceptatie betekent deze eigenschappen duidelijk zien en beslissen of je klaar bent om een leven op te bouwen met deze persoon en niet met een potentiële persoon.
Experts in relatietherapie stellen voor een mentaal onderscheid te maken tussen “eigenschappen” en “acties”. Eigenschappen zijn wat gegeven is (temperament, basisvaardigheden).
Acties zijn hoe men ermee omgaat binnen de relatie. Het is mogelijk en noodzakelijk om aan acties te werken (grofheid, onverantwoordelijkheid), maar een verandering van eigenschappen eisen is een verloren zaak.
De persoonlijke ervaring van velen die afstand hebben gedaan van de rol van “beeldhouwer” beschrijft een gevoel van diepe opluchting. Wanneer je stopt met het besteden van energie aan verbouwen, merk je plotseling dat de vrijgekomen middelen kunnen worden gekanaliseerd in iets creatiefs: de constructie van algemene plannen die rekening houden met je echte in plaats van ingebeelde eigenschappen.
Dit gaat niet over het accepteren van dingen die je kwetsen of vernederen. Het gaat om nuchter onderscheidingsvermogen: is het zijn organische eigenschap waar je een compromis mee kunt sluiten, of is het destructief gedrag dat een schending van je grenzen is?
Het eerste vereist flexibiliteit, het tweede vereist een duidelijk gesprek en misschien zelfs terugtrekking. Als je van de echte persoon houdt en niet van een verbeterde kopie ervan, komt er vrede in de relatie.
Je stopt met leven in een staat van chronische evaluatie (“is hij beter geworden?”) en begint gewoon naast hem te leven. Je leert zijn unieke manier van in de wereld staan te waarderen, die jou misschien ooit heeft aangetrokken en die je meteen besloot te “verbeteren”.
Deze acceptatie wordt de basis voor ware intimiteit. Er wordt niet van je gehouden om je potentieel, maar om wat je bent.
En jij doet hetzelfde. In deze wederzijdse authenticiteit wordt die veilige haven geboren waar je zwak, vreemd, niet-ideaal kunt zijn – en toch helemaal jezelf.
Lees ook
- Waarom dankbaarheid onbeleefd is en zuurstof voor de liefde: hoe de gewoonte om ‘dank je wel’ te zeggen de neurochemie van een koppel verandert
- Waarom je territorium bewaren in een gedeeld huis: hoe persoonlijke ruimte jullie intimiteit voedt