In een cultuur die waarde hecht aan stevige gesprekken en constante uitwisselingen, wordt samen zwijgen vaak gezien als een ongemakkelijke mislukking, een teken dat er niets is om over te praten.
Maar juist het vermogen om comfortabel stil te zijn met elkaar kan een indicator zijn van een veel diepere en volwassenere band dan de meest geanimeerde dialoog, aldus een correspondent van .
In zo’n stilte wordt een vertrouwen geboren dat geen bemiddelende woorden nodig heeft. Deze stilte is geen leegte, maar een rijke ruimte waarin je simpelweg aanwezig bent.
Pixabay
Je kunt samen uit het raam staren, elk denkend aan je eigen ding, maar toch een sterke, onzichtbare draad van verbondenheid voelen. Je hoeft de pauze niet te vullen met lawaai om te bewijzen dat je samen bent.
Je kunt gewoon zijn, en dat is genoeg voor begrip. Psychologen zeggen dat zulke momenten het koppel synchroniseren op psychofysiologisch niveau: de ademhaling wordt gelijkmatiger, stress vermindert.
Dit brengt de kwaliteit van een ’thuisfront’ terug in de relatie, een veilige haven waar je even afstand kunt nemen van de wereld zonder ondervraagd te worden of de ander te moeten vermaken. Hier word je niet geliefd om je welsprekendheid, maar om het feit dat je bestaat.
Communicatiedeskundigen waarschuwen echter: er is een groot verschil tussen comfortabele en beklemmende stilte. De eerste is ontspannend, de tweede is drukkend.
Als zwijgen de norm is geworden omdat alle belangrijke onderwerpen bekend staan als pijnlijk of taboe, dan is dit geen intimiteit, maar een emotionele scheiding. Stilte zou een keuze moeten zijn, geen gedwongen vlucht uit een conflict.
Om het een van het ander te onderscheiden, volstaat een eerlijke vraag aan jezelf: voel ik in deze stilte eenzaamheid of vrede? Heb ik het gevoel dat mijn partner mentaal bij me is, zelfs als hij of zij niet spreekt?Of is er een ondoordringbaar gordijn tussen ons neergelaten? De antwoorden zullen verschillend zijn voor verschillende koppels en zelfs voor verschillende momenten in het leven van een koppel.
Persoonlijke ervaring van mensen in lange relaties bevestigt vaak dat de meest waardevolle momenten die momenten zijn waarop woorden niet nodig zijn. Wanneer een blik genoeg is om te beseffen dat de ander ook moe is, of een lichte aanraking om steun te betuigen.
Deze non-verbale taal is vaak nauwkeuriger en dieper dan woorden, omdat het vermogen om te liegen of te verfraaien ontbreekt. Het leren waarderen van dit soort stilte is een enorme stap op weg naar volwassenheid in de liefde.
Je stopt met het gebruiken van de ander als een instrument om je gedachten te vermaken of te valideren en staat toe dat ze er gewoon zijn in hun heelheid en afgescheidenheid. En in die ruimte zonder woorden wordt soms het belangrijkste begrip geboren.
Lees ook
- Wat er gebeurt als je het begin van een relatie begint te missen: hoe nostalgie tegelijkertijd vergif en medicijn kan zijn
- Waarom gedeeld verdriet je dichter bij elkaar brengt dan gedeeld geluk: Hoe gedeeld verlies een stel doet smelten tot een verbintenis