We zijn zo vaak op zoek naar die perfecte liefde uit boeken en films dat we voorbijgaan aan levende, warme maar gebrekkige relaties.
Het streven naar perfectie in gevoelens verandert een partner van een persoon in een project dat voor altijd moet worden herzien, en elke ruzie verheft het tot de rang van fatale onverenigbaarheid in plaats van een gewoon menselijk meningsverschil, aldus de correspondent van .
Achter dit perfectionisme gaat vaak een kinderlijke angst schuil: als ik een fout maak of niet de beste partner kies, zal ik uit de liefde vallen. Dus zoeken we naar gebreken, vergelijken we onze relaties met anderen en cultiveren we chronische ontevredenheid.
Pixabay
We zijn bang om een eenvoudige waarheid te accepteren – echte intimiteit komt niet voort uit onberispelijkheid, maar uit het vermogen om te onderhandelen met imperfectie. Experts zeggen dat de perfectionistische benadering emotie ontkracht en vervangt door eindeloze controles.
Je stopt met de vreugde te voelen van gewoon iemand in de buurt te hebben omdat je hersenen bezig zijn met het maken van een lijst: wat ze verkeerd hebben gedaan, waar ze tekort zijn geschoten, hoe ze zich hadden moeten gedragen. Liefde wordt hard werken om een mythische standaard te bereiken.
De constante interne monoloog over hoe dingen “zouden moeten zijn” blokkeert het vermogen om de dingen te zien zoals ze zijn. Je kunt een loyaal, aardig persoon om je heen hebben, maar hem niet waarderen omdat hij niet past in het verzonnen beeld van een prins op een wit paard of een altijd lachende, perfecte minnares.
Deze blindheid voor echte waardigheid is de belangrijkste oorzaak van je verwoest voelen. Psychologen adviseren om de focus te verleggen van de perfecte partner naar een partner die goed genoeg is.
Goed genoeg betekent niet “zo-zo”. Het betekent betrouwbaar, respectvol, in staat tot dialoog en oprechte genegenheid.
Dit is een echt persoon van vlees en bloed, geen stukje bij beetje samengesteld ideaal van je fantasieën en angsten. Als je jezelf en je partner toestemming geeft om niet-ideaal te zijn, komt er een ongelooflijke opluchting in de relatie.
Je kunt eindelijk ontspannen, ophouden een rol te spelen en jezelf zijn – moe, soms geïrriteerd, grappig, vreemd. Het is in deze authenticiteit dat de diepgang ontstaat die zo ontbreekt in perfecte maar levenloze relaties.
De persoonlijke ervaring van veel stellen die het najagen van de geest hebben opgegeven, bevestigt dat als je eenmaal accepteert dat een gelukkige relatie niet de afwezigheid van problemen is, maar het vermogen om ze samen op te lossen, de wereld helderder wordt. Je begint niet grandioze gebaren te waarderen, maar het dagelijkse “Ik zie je” en “Ik ben bij je”, zelfs als de dingen niet perfect zijn.
Je moet je realiseren dat perfect een doodlopende weg is. Er is geen weg die ernaartoe leidt omdat het alleen in ons hoofd bestaat. Er is alleen een weg naar een echt persoon, met al zijn moeilijkheden en mooie kanten. En erlangs lopen, elkaars hand vasthouden, is veel waardevoller dan eenzaam ter plekke staan wachten op mythische perfectie.
Lees ook
- Waarom liefde en oordeel niet in hetzelfde hart kunnen leven: hoe kritiek van een partner een beklaagde maakt
- Waarom samen stil zijn: hoe stilte de meest eerlijke dialoog in een koppel wordt