In een hondenwereld waar elk gebaar en elke houding een betekenis heeft, zijn er universele signalen die door evolutie zijn ontwikkeld om conflicten te voorkomen.
Wanneer je huisdier geconfronteerd wordt met jouw ontevreden toon, zijn ogen afwendt en zijn oren naar achteren spitst, trekt hij niet alleen “een schuldig gezicht”, meldt .
Hij probeert je actief gerust te stellen door in zijn moedertaal te zeggen: “Ik ben geen bedreiging, laten we vreedzaam uit elkaar gaan.” Deze gebaren, bekend als “verzoeningssignalen”, worden door honden gebruikt om met elkaar en met mensen te communiceren.
Het is een aangeboren sociaal hulpmiddel om spanning te verminderen. Geeuwen, je neus likken, je hoofd of hele lichaam opzij draaien maken allemaal deel uit van hetzelfde de-escalatievocabulaire.
De fout die veel eigenaren maken is om dit gedrag op te vatten als een schuldbekentenis. De hond associeert de gescheurde bank van een uur geleden niet met jouw boosheid nu.
Ze reageert gewoon op je overduidelijke dreigende houding, luide stem en directe blik, wat in haar wereld als een uitdaging wordt beschouwd. Hoektanden waarschuwen: als je deze signalen voortdurend negeert en doorgaat met ‘slaan en wegrennen’, kan je hond overgaan op de volgende verdedigingsfase.
“Ik ben rustig” kan gevolgd worden door “blijf weg” en dan actiever gedrag. Dialoog moet gehoord worden.
Kijken hoe een hond speelt in de hondenspeeltuin kan een gelegenheid zijn om getuige te zijn van hele onderhandelingen. Een grote hond kan zich letterlijk met zijn rug naar een puppy keren om hem niet bang te maken of in de grond beginnen te graven, waarbij hij vreedzame bedoelingen toont en uitnodigt tot veilige interactie.
Uit eigen ervaring is gebleken dat er een tijd was waarin nervositeit voor een bezoek aan de dierenarts werd overgebracht op het huisdier. De reactie was niet janken of rillen, maar dwangmatig lippen likken en vaak het hoofd wegdraaien.
Het was zijn kreet “stop” die ik moest leren herkennen. Het respecteren van die taal verandert relaties drastisch.
In plaats van te schreeuwen tegen een hond die zijn oren naar achteren gespitst heeft, is het logischer om zelf een kalmerend gebaar te maken – wegdraaien, opzij gaan zitten, geeuwen. Dit laat zien dat je de boodschap begrijpt en de regels van het spel accepteert.
Als je deze subtiliteiten herkent, verandert het gezamenlijke leven van training in een dialoog tussen twee verschillende soorten die elkaar oprecht willen begrijpen. En in die dialoog is het onze taak om meer empathische leerlingen te zijn.
Lees ook
- Wat er gebeurt als je je kat niet op speelgoed laat jagen: de prijs van onderdrukte instincten
- Waarom je hond rolt bij het slapengaan: een vergeten ritueel uit het wilde verleden